Droga Rubensa Barrichello z Kartingu do Formuły 1 była jedną z najkrótszych w historii. Rubinho już w wieku 17 lat miał na swoim koncie pięć tytułów mistrza Brazylii, a w następnych dwóch latach wygrał Formułę Vauxhall i brytyjską Formułę 3.
Rok póĽniej w Formule 3000 miał trochę mniej szczęścia – był „tylko” trzeci, co było przepustką do Formuły 1 dla wówczas 21-letniego Brazylijczyka.
Barrichello zadebiutował w Formule 1 w 1993 roku w zespole Eddiego Jordana podczas Grand Prix RPA na torze Kyalami. Do swojego pierwszego Grand Prix zakwalifikował się na 14 pozycji, jednak w wyścigu miał mniej szczęścia – już na 31 okrążeniu w jego bolidzie awarii uległa skrzynia biegów. W trzecim wyścigu w karierze o mało co nie finiszował na drugim miejscu tuż za swoim idolem Ayrtonem Senną, jednak tym razem zwiodła pompa paliwaś
W 1994 roku Rubens zdobył swoje pierwsze Pole Position na zalanym wodą torze Spa, jednak podczas wyścigu wypadł na 19 okrążeniu. Również w tym sezonie Rubens po raz pierwszy stał na „pudle” – podczas Grand Prix Pacyfiku, a kolejne pięć razy kończył wyścig na czwartym miejscu.
Rubens pozostał w zespole Jordana aż do 1997 roku, gdy podpisał kontrakt z zespołem Jackiego Stewarta i jedynymi punktami jakie zdobył w tym sezonie było drugie miejsce podczas bardzo deszczowego Grand Prix Monaco. Również w 1998 roku nie odniósł większych sukcesów – dwa piąte miejsca w Hiszpanii i Kanadzie, dziewięć wyścigów nieukończonych i kontuzja, której nabawił się podczas karambolu na starcie Grand Prix Belgii.
W 1999 jeĽdził w zespole wraz z Johnym Herbertem jednak po obiecującym początku sezonu bolid okazał się bardzo awaryjny i zawiódł przy wielu okazjach, jednak gdy już dojeżdżał do mety, to na dobrych miejscach. W połowie sezonu wyszło na jaw, że Rubens podpisał kontrakt z Ferrari zastępując Eddiego Irvine’a.
Sezonu 2000 Rubens nigdy nie zapomni – w końcu był w stanie spełnić swoje marzenia o zostaniu najlepszym kierowcą na świecie. Podczas wyścigu na torze Hockenheim odniósł swoje pierwsze zwycięstwo, a swoją bardzo równą jazdą pomógł Ferrari zdobyć mistrzostwo wśród konstruktorów. Sam ukończył sezon na czwartym miejscu.
Pomimo, że w 2001 roku Rubens nie wygrał ani jednego wyścigu niemal przez cały sezon walczył z Davidem Coulthardem o tytuł wicemistrzowski, jednak ostatecznie to Szkot okazał się lepszy. W 2002 roku Rubens zwyciężał aż czterokrotnie m.in. w Grand Prix Stanów Zjednoczonych, gdy „niechcąco” na linii mety wyprzedził Michaela Schumachera o 0,011 sekundy…
Po drugim miejscu w klasyfikacji w sezonie 2002, sezon 2003 był relatywnie słaby jak na standardy Ferrari – tym razem Rubens musiał uznać wyższość nie tylko Schumachera ale również Kimiego Raikkonena i Juana Pablo Montoy’i.W 2004 roku Brazylijczyk wygrywał dwukrotnie, jednak były to zwycięstwa po tym jak Michael Schumacher zapewnił już sobie tytuł mistrzowski. Dominacja Ferrari w tym sezonie była tak ogromna, że miejsce gorsze niż drugie było porażką – Barrichello zakończył sezon jako wicemistrz kończąc aż 12 wyścigów na podium!
Rok 2005 dla całego zespołu Ferrari był bardzo trudny – Rubens tylko 4 razy stał na „pudle”, a w klasyfikacji końcowej był ósmy.
Po pięciu latach w cieniu Michaela Schumachera Barrichello postawił na Hondę. Z początku jednak nie umiał się przyzwyczaić do nowego bolidu znacznie ustępując koledze z zespołu Jensonowi Buttonowi. Pomimo trudnych początków, w drugiej części sezonu dostosował bolid do swojego stylu jazdy i od tego momentu dotrzymywał tempa młodszemu Brytyjczykowi.
Gdy już się wydawało, że Rubens najgorsze ma za sobą pojawiła się kompletnie nieprzewidywalna Honda RA107. Barrichello niestety miał mniej szczęścia niż Jenson Button i w trakcie całego sezonu nie zdobył ani jednego punktu – po raz pierwszy w trakcie czternastoletniej kariery w Formule 1!
19 lipca 2007 ekipa Honda potwierdziła, że Barrichello nadal będzie ich kierowcą w sezonie 2008.
W pierwszych trzech wyścigach w 2008 roku Barrichello nie miał szczęścia. W pierwszym wyścigu sezonu znalazł się na 6 pozycji, ale został zdyskwalifikowany za zignorowanie czerwonego światła przy wyjeĽdzie z pit-lane. W Malezji awaria skrzyni biegów sprawiła, że dojechał dopiero na 13 miejscu. W Bahrajnie również nie zdobył żadnych punktów.
GP Turcji było 257 wyścigiem, w którym Barrichello brał udział w swojej karierze. Wtedy właśnie brazylijczyk złamał rekord największej liczby odbytych Grand Prix, przez 14 lat należący do Ricardo Patrese.
W Monako brazylijski kierowca w końcu zdobył pierwsze punkty w sezonie, kończąc wyścig na 7 pozycji. W Magny-Cours był 14.
Podczas wyścigu na torze Silverstone, który kierowca uważa za swój drugi dom, Barrichello zakwalifikował się na 16 miejscu. Pomimo słabej pozycji startowej i dużych opadów deszczu udało mu się zając trzecie miejsce. Było to jego pierwsze podium od 2005 roku. Niestety, w wyniku kolizji z Davidem Coulthardem Barrichello stracił szanse na punkty podczas GP Niemiec. Kolejne dwa wyścigi Barrichello zajmował miejsca na końcu stawki. W Belgii nie ukończył wyścigu z powodu awarii skrzyni biegów.
Szanse na punkty pojawiły się podczas pierwszego nocnego wyścigu w Singapurze, ale tym razem zawiódł silnik.
Podczas domowego wyścigu w Brazylii Barrichello był 15.
5 Grudnia 2008 zespół Honda ogłosił, że odchodzi z F1 w związku z kryzysem ekonomicznym. Rubens Barrichello pozostał w Formule 1, w zespole Brawn GP, który powstał na bazie Hondy.
Ku zaskoczeniu wszystkich zespół, który jako ostatni pojawił się na testach, zdominował początek sezonu, między innymi dzięki genialnemu wynalazkowi Rossa Brawna: podwójnemu dyfuzorowi. Popularny Rubinho, jednakże pozostawał w cieniu swojego młodszego kolegi z zespołu, Jensona Buttona. Pomimo dysponowania świetnym bolidem Brazylijczyk nie mógł odnieść swojego pierwszego, od czasów GP Chin w 2004 roku, zwycięstwa. Udało mu się to dopiero w GP Europy na malowniczo położonym torze w porcie w Walencji. Drugie zwycięstwo w tym sezonie Rubens odniósł w świątyni Ferrari, na Monzy. Było to jego trzecie zwycięstwo na tym torze W swoim domowym wyścigu na torze Interlagos zdobył Pole Position, jednak po rozczarowującym wyścigu Barrichello zajął dopiero 8 miejsce. 2 zwycięstwa, 3 drugie miejsca i jedno trzecie pozwoliły Rubensowi na zajęcie trzeciego miejsca w klasyfikacji generalnej kierowców.
Po tak udanym, w porównaniu do poprzednich za kierownicą Hondy, sezonie Brazylijczyk podpisał kontrakt z zespołem Franka Williamsa, w którym jego partnerem będzie młody niemiecki kierowca, Nico Hulkenberg.
Rubens zaliczył solidny sezon 2010. Zakończył zmagania na dziesiątej pozycji w klasyfikacji kierowców, choć ani razu nie udało mu się stanąć na podium – jego najlepszy wynik to czwarte miejsce.
| Bio – Rubens Barrichello | |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia | 23 maja 1972 roku, Sao Paulo, Brazylia |
| Wzrost | 172 cm |
| Waga | 71 kg |
| Statystyki – Rubens Barrichello | |
| Zwycięstwa | 11 |
| Punkty | 654 |
| Wyścigi | 306 |
| Pierwsze pola startowe | 14 |
| Podia | 68 |
| Debiut | GP RPA 1993 |
| Wyniki sezonu 2009 – Rubens Barrichello | |
| Australia | 2 |
| Malezja | 5 |
| Chiny | 4 |
| Bahrajn | 5 |
| Hiszpania | 2 |
| Monako | 2 |
| Turcja | – |
| Wielka Brytania | 3 |
| Niemcy | 6 |
| Węgry | 10 |
| Europa | 1 |
| Belgia | 7 |
| Włochy | 1 |
| Singapur | 6 |
| Japonia | 7 |
| Brazylia | 8 |
| Abu-Dhabi | 4 |
| Suma punktów w 2009 | 77, 3. miejsce |
| Wyniki sezonu 2010 | |
| Bahrajn | 10 |
| Australia | 8 |
| Malezja | 12 |
| Chiny | 12 |
| Hiszpania | 9 |
| Monako | – |
| Turcja | 14 |
| Kanada | 14 |
| Europa | 4 |
| Wielka Brytania | 5 |
| Niemcy | 12 |
| Węgry | 10 |
| Belgia | – |
| Włochy | 10 |
| Singapur | 6 |
| Japonia | 9 |
| Korea Południowa | 7 |
| Brazylia | 14 |
| Abu Zabi | 12 |
| Suma punktów w 2010 | 47, 10. miejsce |
| Kalendarium – Rubens Barrichello | |
| 1981-1989 | Karting, Brazylia |
| 1990 | Formuła Vauxhall, 1 miejsce |
| 1991 |
Formuła 3, Wielka Brytania, 1 miejsce |
| 1992 | Formuła 3000, 3 miejsce |
| 1993 | Formuła 1, Jordan, 2 punkty, 9 miejsce |
| 1994 | Formuła 1, Jordan, 19 punktów, 6 miejsce |
| 1995 |
Formuła 1, Jordan, 11 punktów, 11 miejsce |
| 1996 | Formuła 1, Jordan, 14 punktów, 8 miejsce |
| 1997 | Formuła 1, Stewart, 6 punktów, 14 miejsce |
| 1998 | Formuła 1, Stewart, 4 punkty, 12 miejsce |
| 1999 | Formuła 1, Stewart, 21 punktów, 7 miejsce |
| 2000 | Formuła 1, Ferrari, 62 punkty, 4 miejsce |
| 2001 | Formuła 1, Ferrari, 56 punktów, 3 miejsce |
| 2002 | Formuła 1, Ferrari, 77 punktów, 2 miejsce |
| 2003 | Formuła 1, Ferrari, 65 punktów, 4 miejsce |
| 2004 | Formuła 1, Ferrari, 114 punktów, 2 miejsce |
| 2005 | Formuła 1, Ferrari, 38 punktów, 8 miejsce |
| 2006 | Formuła 1, Honda, 30 punktów, 7 miejsce |
| 2007 | Formuła 1, Honda, 0 punktów, 20 miejsce |
| 2008 | Formuła 1, Honda, 11 punktów, 14 miejsce |
| 2009 | Formuła 1, Brawn GP, 77 punktów, 3 miejsce |
| 2010 | Formuła 1, Williams, 47 punktów, 10. miejsce |
| 2011 | Formuła 1, Williams |
