Kiedy pierwszy raz zobaczyłam Hongqi H5 na drodze, pomyślałam, że wybranie ze wszystkich dostępnych na rynku opcji akurat tego chińskiego sedana to albo genialne posunięcie, albo początek rozmowy z psychologiem. Po tygodniu testów wiem już, że… prawda leży gdzieś pośrodku — ale ma mniej z szaleństwa niż możesz przypuszczać.

Hongqi H5 to blisko pięciometrowy sedan, który stanowi bardzo wyraźną deklarację nim ktokolwiek opowie Ci, o co w nim chodzi. Na ulicy wygląda tak, że w spojrzeniach przechodniów dostrzegałam wiele myśli, ale na pewno nie taką, że to auto za 160 tysięcy złotych.

Według liczb jest to chińska alternatywa dla cieszących się dużym uznaniem w Polsce tuzów sedanów klasy średniej niższej pokroju Toyoty Camry i Skody Superb. Liczby nie zbliżają się jednak do opisania tego, czym jest wytwór narodowego koncernu First Automobile Works – czyli, jak sama nazwa wskazuje, pierwszego chińskiego producenta samochodów o historii sięgającej lat 50. 

Zgodnie z chińskimi zasadami tworzenia samochodów (nikt mi ich nie zdradził, ale tak sobie je wyobrażam), po pierwsze trzeba zdobyć uznanie efektownym wyglądem. Akurat pod tym względem motoryzacja Państwa Środka nie idzie na żadne kompromisy i… dla przeciętnego człowieka H5 na ulicy wygląda na rywala Audi A6 czy Mercedesa klasy E. I tutaj zaczyna robić się ciekawie – zwłaszcza biorąc pod uwagę obecną, promocyjną cenę.

Hongqi H5 na pierwszy front wysuwa grill, który ma coś do udowodnienia

Jako projekt marki, która przez kilka dekad funkcjonowania dostarczała auta wyłącznie dla krajowych dygnitarzy (taki chiński odpowiednik Wołgi, który dopiero od 2013 r. produkuje auta dla zwykłych klientów), front Hongqi H5 to narzędzie dyplomacji. Gigantyczny, pionowy grill z dwunastoma żebrami wygląda na pożyczony z Rolls-Royce’a, choć ma w sobie zdecydowanie azjatycki posmak (nieprzypadkowo, projekt auta zatwierdzał podkupiony przez Chińczyków Giles Taylor, który wcześniej pracował właśnie dla tego brytyjskiego producenta najdroższych limuzyn świata).

Chińscy przełożeni ewidentnie zachowali jednak swoje wpływy w dziale projektowania: przez środek maski H5 biegnie charakterystyczna czerwona listwa — symbol Czerwonego Sztandaru (tak właśnie tłumaczy się na polski nazwę tej marki). To samochód, po którym od razu widać, że chce coś zamanifestować.

Sylwetka H5 jest długa, proporcjonalna i konserwatywna. Żadnych przerysowanych linii dachu czy szalonych przetłoczeń. To elegancja sprzed 10 lat motoryzacji zachodniego świata, ale w tym segmencie nie musi to być minus – w końcu w dyplomacji należy się podobno ubierać o krok za modą… 

H5 wygląda mimo tego efektownie: mój egzemplarz testowy miał czarny lakier metaliczny, który w słońcu wyglądał tak zjawiskowo, że miałam ochotę od razu wrzucić go na Instagrama. To w końcu nadal duże i wcale nienależące do budżetowych opcji auto, które sam producent ośmiela się określać mianem premium.

Wnętrze: Gdzie kończą się marzenia, a zaczyna rzeczywistość

Prawdziwy sprawdzian tego magicznego premium przyniesie kontakt z kabiną. Po wejściu do niej zasiadam w fotelu obszytym jasną, perforowaną skórą (w wersji Deluxe — naturalną, w Comfort – ekologiczną, za co należy się kara). Rozstaw osi wynoszący całe 2920 mm buduje oczekiwany autorytet na drodze, ale też przestronność kabiny. Dygnitarze zajmujący kanapę mają bardzo dużo miejsca nie tylko wtedy, gdy za szofera robię ja, ale też ktoś dużo wyższy. Panoramiczny dach z elektryczną roletą jeszcze dokłada do tego wrażenia przestronności kabiny.

Przez pierwsze pół sekundy czuję się jak prezes banku: pozycja za kierownicą jest tak dobra jak stan jego konta, zakres regulacji w zupełności wystarczający, nic nie uwiera. Jest nawet regulacja odcinka lędźwiowego, która naprawdę działa. Jak na chińskie auto – bardzo duże osiągnięcie, które zasługuje na osobny akapit.

Pod względem ergonomii też nie ma się tak bardzo do czego przyczepić: widoczność stoi na dobrym poziomie, schowków nie brakuje. Póki co – naprawdę łał, pada bastion europejskiej motoryzacji premium! …albo i nie, bo wtedy spoglądasz na ekran.

Pionowy wyświetlacz dotykowy o przekątnej 12,6 cala sięga aż tunelu środkowego, ale nie to jest w nim najgorsze. Problem pojawia się w momencie, gdy go dotkniesz — wtedy rozumiesz, dlaczego Hongqi nie wygrało konkursu na tablet wszech czasów, i dlaczego jeszcze nadal ktoś kupuje Mercedesa.

System operacyjny, który prezentuje estetykę sprzed dobrych dziesięciu lat i tempo działania żółwia po hipnoterapii

Ekran może przysparzać trudności z czytelnością w słoneczne dni, a na dodatek kryje w sobie system operacyjny, który prezentuje estetykę sprzed dobrych dziesięciu lat i tempo działania żółwia po hipnoterapii. Dotykasz i czekasz. Dotykasz ponownie, bo myślisz, że za pierwszym razem nie zadziałało. Czekasz jeszcze chwilę… W końcu ekran zbiera się w sobie i wykonuje pierwsze polecenie. Wtedy z przerażeniem dostrzegasz, że ten ślamazarny tablet jest jedynym sposobem obsługi wielu kluczowych elementów wnętrza, w tym klimatyzacji. 

Przyzwyczajonych do obecnych standardów zachodniej motoryzacji zdziwić może również dostępność Apple CarPlaya wyłącznie przez kabel USB. W 2026 r. w aucie aspirującym do rywalizacji ze Skodą Superb – i wyglądem zapowiadającym podbieranie klientów Audi – to naprawdę duże niedopatrzenie.

Można jednak powiedzieć, że wobec zalewu SUV-ów limuzyny stały się już wyspecjalizowanym narzędziem i dzisiaj liczy się w nich coś innego niż wątek technologiczny. Hongqi by przyklasnęło tej logice: w powierzonym nam egzemplarzu znalazłam połączenie prawdziwej skóry, drewna i metalu. Niby to samo, co w niemieckim premium, ale różnicę widać, więc jest po co przepłacać. 

W H5 niby wszystko jest w porządku, ale trudno tu doszukać się tego ostatecznego szlifu premium. Dużo łatwiej znaleźć miejsca, w których racjonalizowano koszty w celu zmieszczenia się w założonym odgórnie (i można sobie wyobrazić jak agresywnie spozycjonowanym) pułapie cenowym.

Prowadzenie: Chiński luksus w akcji

Zza kierownicy Hongqi H5 stanowi miks słabszych, ale też zaskakująco mocnych cech, do osiągnięcia których potrzeba już było konkretnego doświadczenia i kompetencji. Zawieszenie jest miękkie: bardzo miękkie, wręcz po amerykańsku pływające. Tak jakby marka stworzona dla komunistycznych dygnitarzy zapatrzyła się na amerykańskie krążowniki szos… nie byłby to pierwszy taki przypadek w historii. 

W H5 nierówności po prostu znikają, hałas zostaje na zewnątrz, a Ty płyniesz przez każdy zakręt jak w solidnej, czarnej limuzynie dla elit. 

Wbrew oznaczeniu na tylnej klapie „H5 40 TD”, pod maską nie pracuje ani turbodiesel, ani tym bardziej czterolitrowy, a dwulitrowa benzyna z turbo generująca 218 KM i 380 Nm momentu obrotowego. W praktyce przyspieszenie do setki zajmuje nieco ponad 7 sekund, co przy doniosłości prawie pięciometrowego sedana jest zupełnie przyzwoitym wynikiem. 

Przyrost mocy i uderzenie turbiny są liniowe i subtelne, a sam sposób pracy silnika pasujący do charakteru auta – czyli stara się zrobić tak, jakby go nie było. Podobnie skrzynia biegów: ośmiobiegowy automat japońskiego giganta Aisin robi dokładnie to, co do niego należy — działa niezauważalnie i bez szarpania. 

Kierownica jest gruba, solidna, obszyta perforowaną skórą i dobrze leży w dłoniach. Wrażenia z jazdy można podsumować tak: siedzisz w wygodnym, dobrze podpierającym fotelu, a droga pod Tobą po prostu przemyka. To nie jest auto do dla nerwusów ruszających z piskiem opon spod świateł i przeganiających wszystkich z lewego pasa — H5 najbardziej doceni się w podróżach, w których chcesz się wyciszyć i zregenerować.

W mieście H5 jest po prostu wygodne, ale pełnię talentów prezentuje na trasach. Ale też takich nie za nerwowych: samochód (i kierowca) najlepiej czują się w obrębie 120 km/h; przy wyższych prędkościach opanowanie takiego gabarytu zaczyna już dla podzespołów stanowić wyzwanie.

Wyraźnie wzrasta też wtedy zużycie paliwa. Ekonomika jazdy to słaba strona praktycznie wszystkich chińskich aut z konwencjonalnymi napędami i motor Hongqi nie stanowi tutaj wyjątku: sam producent obiecuje tutaj wyniki w okolicach 6,5 l/100 km, ale tak naprawdę i w mieście, i w trasach można uzyskać dwukrotność tych deklaracji… czyli mówimy o okolicach 12 l/100 km – tak jak praktycznie we wszystkich chińskich autach niezależnie od producenta i formy nadwozia.

Cena: sensacyjnie dobra, ale z gwiazdką

Ceny Hongqi H5 startują od 159 900 zł za wersję Comfort. Odmiana Deluxe to koszt 173 900 zł. Taniej od znanych nam dotychczas propozycji, ale też nie tak, żeby mówić o dostawaniu Camry w cenie Corolli. Ale są sposoby na dostanie tego modelu dużo taniej – i nie mam na myśli zapisywania się gdziekolwiek. 

Polski dystrybutor przez cały czas ma do sprzedania egzemplarze z rocznika 2025 (przypominam, że jesteśmy pod koniec 2026 r.) z rabatem aż 21 tys. zł i polisą OC/AC za 1 zł albo w leasingu za 999 zł na miesiąc (na dwa lata i bez opłaty początkowej). Tylko nieznacznie gorsze warunki można dostać na stojące na stockach auta z rocznika bieżącego.

Werdykt: Hongqi jest chiński i jest z tego dumny

Hongqi H5 reprezentuje zupełnie inną filozofię od większości chińskich aut docierających nad Wisłę. On nie ukrywa swojej chińskości – wręcz przeciwnie, robi z niej atut. Odwołuje się do tożsamości marki, której historia sięga lat 50. i mówi: „luksus, który był przez lata zarezerwowany dla nielicznych, teraz oferujemy wam na bardzo promocyjnych zasadach”.

W kategoriach tradycyjnej limuzyny H5 ma do zaoferowania naprawdę dużo: jeśli cenisz przestrzeń, komfort na długich dystansach, reprezentacyjny wygląd i bogate wyposażenie. Ale w tych kręgach liczy się również prestiż, i o ile w Chinach Hongqi robi wrażenie na zwykłych śmiertelnikach za sprawą skojarzeń z ich władzą, w Polsce Czerwony Sztandar na masce nie wywołuje jeszcze takich emocji… Jeszcze.